Drugstore Cowboy 1989: Gus Van Sant filmi.
Vampire Hunter D: Bloodlust: Güzel anime filmi.
The Odyssey: Nolan'ın iddialı mitolojik uyarlaması. Sineması belirgin biçimde değişim geçiren Nolan bu filmde yine her zamanki gibi "büyük" oynuyor. Hitchcock'un "Seyirciyi asla sıkmayacaksın" kuralını çiğneyen kısımları var. Nolan, sunduğu görüntülerden çok, olay örgüsüne, diyaloglara, oyunculuklara, manzaralara, mekanlara, dekora ve kostümlere daha fazla önem vermiş gibi görünüyor.
Stuart Fails to Save the Universe: Big Bang Theory'nin yeni spin-off dizisi. Güzel şakaları var.
La Grazia: Coşkusunu yitirdiğini düşünüyorum yönetmenin. Umarım geri gelir.
House of Dragon: Hint dizisine benzer diyaloglarla ilerlemeye başladı...
Lucky 2026: Apple dizisi. Anya oynuyor diye izledim. İlk bölümlerin eskiden bir cazibesi olurdu. Sıradan bir ilk bölüm olmuş. İlginç.
Hawk: Will Farrel golfçü olursa. Pek beğenmedim. Şakalar sıradan. Üzerine fazla düşünülmemiş.
The Mist: 2007 filmi. Stephen King uyarlaması. Sonu şaşırttı. Yönetmenin kendi işleri içinde geri kalıyor ama kendini izletiyor.
The Living Daylights: 007 Dalton, güzel başlayan bir Bond filmi. Nolan'ın sevdiklerindenmiş.
Korkunç Bir Film 6: Çok kötü. Evrensel mizahını yitirmiş.
Mandalorian & Grogu: İlk perde The Dark Knight, ikinci perde dizinin herhangi bir bölümü kalitesinde. Yine de sevdim. Yürü be Mando!!! This is the way.
Euphoria 3. Sezon Finali: Lise dramasından kanlı B film hallerine geçiş.
Rock & Morty 9. Sezon: Akla gelmeyecek yollara sapan hallerini seviyorum.
It Runs in the Family: Bir ailenin üç kuşağını anlatan, babalığın kuralları etrafında dönen, çocukluk, yetişkinlik ve yaşlılığın ironik hallerini sunan bir film. Ben çok seviyorum. Kirk Douglas, Michael Douglas, Michelle Monaghan var daha ne olsun.
Along Came Polly: Ben Stiller filmi. Komik, eğlenceli. Kurgusu hoş.
Netflix Avatar Son Hava Bükücü 2. Sezon: Çok iyi bir senaryoyu nasıl bu kadar çekilmez hale getirdiklerine hala anlam veremiyorum. Yine de izliyoruz.
House of Dragon S3: Öylesine izliyorum artık. Uzun zaman önce benim için sınıf düşen bir dizi oldu. Senaryosu neden bu kadar kolay tahmin edilebilir hale geldi anlamakta güçlük çekiyorum.
Eski aile fotoğraflarında herkes gülse bile tarifsiz bir hüzün hakimdir.
Apartman dairelerinde yükselen kahkahalar, konuşmalar, düşler.
Herkes en güzel giysilerini giymiş, en güzel gülüşünü takınmış.
Akıllı görülen kimseler dinlenmiş.
Dedeler değerlenecek yerleri almakta akıllılık etmiş, şanslılarmış ya da zekilermiş.
Apartmanlar dikilmiş, daireler alınmış.
Ailenin küçük kızı babasına hayranlıkla gülümsemiş.
Aile fotoğrafları hep bir ailenin en mutlu anıymış gibi gelir.
Belki de öyledir.
Belki de her gülüşün arkasında bir hüzün beklemeye alışmışızdır.
Çünkü biz bugün o fotoğraflara bakarken, geleceği biliyoruzdur.
