Eski aile fotoğraflarında herkes gülse bile tarifsiz bir hüzün hakimdir.
Apartman dairelerinde yükselen kahkahalar, konuşmalar, düşler.
Herkes en güzel giysilerini giymiş, en güzel gülüşünü takınmış.
Akıllı görülen kimseler dinlenmiş.
Dedeler değerlenecek yerleri almakta akıllılık etmiş, şanslılarmış ya da zekilermiş.
Apartmanlar dikilmiş, daireler alınmış.
Ailenin küçük kızı babasına hayranlıkla gülümsemiş.
Aile fotoğrafları hep bir ailenin en mutlu anıymış gibi gelir.
Belki de öyledir.
Belki de her gülüşün arkasında bir hüzün beklemeye alışmışızdır.
Çünkü biz bugün o fotoğraflara bakarken, geleceği biliyoruzdur.Küçük kızın büyüyüp babasının kusurlarını keşfettiğini, o akıllı dedelerin birer birer sessizliğe gömüldüğünü, uğruna ömürler harcanan o dairelerin miras kavgalarıyla bölündüğünü ya da şehrin gürültüsünde sıradanlaştığını biliyoruzdur.
