Yirmi yaşında yazdığım öykülere dönüp baktığımda hüzünlü ve düşündürücü -ki ben bu duruma “hüzündürücü” diyorum- ayrıntılar buluyorum.
Her yazarın yazım sancılarını anlatmaktan kaçındığı fakat üzerinden belli bir süre geçtikten sonra keyif aldığını biraz da üstün bir tavırla itiraf ettiği günler benim için her zaman iştahlı yazım günlerimin en güzel hatırası oldu.
Sözcüklerin peşinden giderek onların çocuksu oyununa inanmanın keyifli ve tabii ki yorucu olduğunu bana hatırlatan şahsi düşler tam 10 yaşında.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder