Fleabag ya da Phoebe Waller-Bridge’in bir şekilde ruhumuzu ele geçirme planı

İzleyip de "Fleabag bu kadar iyi bir dizi çünkü..." diye cümleye başlayıp bitiremeyenlerden misiniz? Endişelenmeyin, hepimiz o boşluğa düştük. Fleabag, sadece bir dizi değil; ruhsal krizlere komedi dokunuşuyla merhem olan, kahvenizi yere döktüren, sizi en karanlık köşenizden güldüren, sonra da "Neydi şimdi bu?" dedirten bir dizi.

1. Dördüncü Duvar Kırma: "Yok Artık!" Efekti

(Dördüncü duvar mı? Hayır, duvar falan yok, direkt içeri buyurun!)

Her normal dizide ne olur? Karakterler kendi dünyalarında yaşar, biz de izleriz. Fleabag’de ne olur? Fleabag birden kameraya bakar ve "Sen ne düşünüyorsun?" der gibi göz kırpar.  Phoebe Waller-Bridge’in bu küçük hamlesi, diziyi sadece izlediğimiz bir şeyden çok, yaşadığımız bir deneyime dönüştürüyor. Bir yandan arkadaşız, bir yandan terapi yapıyor gibi hissediyoruz.

2. "Gülsem mi Ağlasam mı?" Sendromu

 Hayatın acı gerçeklerini, aile dramlarını, kayıpları ve içsel boşlukları öyle bir mizahla anlatıyor ki, "Bu komik mi? Evet komik! Ama neden üzülüyorum o zaman?" karmaşasına girmek garanti.

Örnek mi? Bir tavşan kostümlü adamla cenazede oturmak, normal hayatta absürt mü? Fleabag’de hayatın ta kendisi.

3. Rahip Olayı

Rahibin (Andrew Scott), tanrıya hizmet eden bir adamdan ziyade, tanrının bile başını döndürecek karizması var. Dizideki bu aşk hikayesi, belki de modern televizyonun en şaşırtıcı, ama aynı zamanda en gerçekçi ve duygusal ilişkisi.

4. Herkes Tam Bir Felaket, Biz Hariç (!?)

Fleabag’in kız kardeşi Claire, obsesif kompulsif mi? Büyük ihtimalle. Babası iletişim konusunda bir devekuşu gibi mi? Kesinlikle. Üvey annesi narsist mi? Evet. Ama bütün bu karakterler bizi sarıyor, kucaklıyor ve onlarla bir şekilde empati kurmamıza neden oluyor. Bir şekilde kendimizi bu tuhaf ve bozuk ilişkilerin içinde buluyoruz. (Demek ki hepimiz biraz tuhafız?)

Hayır hayır, biz normaliz, tabii ki!

Sonuç Olarak: Bir Başka "Fleabag" Gelmeyecek!

Fleabag izlemek, komedi dizisi izlemek değil; psikolojik bir yolculuğa çıkıp mizah eşliğinde iyileşmek gibi. Bu diziyi bitirdikten sonra gelen boşluk hissi gerçek, çünkü bir daha ne böyle bir karakter bulacağız ne de böyle bir hikaye. (Belki Phoebe Waller-Bridge, başka bir projeyle ruhumuzu yeniden alır, umudumuz o.)

O zamana kadar, Fleabag izlemeye devam, çünkü her izleyişte yeni bir anlam bulmak garanti!