Hep söylüyorum, sayfalar kolay dolmuyor. Hevesle yazılan çoğu şey değerini bulamıyor, elde kalıyor, hevesi söndürüyor başta epey ziyan oluyor. Çoğu zaman beklenti içinde olmadan yazmak gerekiyor. Eldekiler bir zaman sonra başka öykülere kapı açıyor, heves veriyor, heyecan yaratıyor. Burada yazmaya vakit ayırma meselesi de her zaman popüler bir soru. Günlük telaşlar içinde kafayı toparlamak zor olabiliyor. Ben buradayım deme isteğiyle kalem oynatmak belli bir yaştan sonra tatmin de etmiyor. Yazılanları paylaşmak için geçilen filtrelerin yanı sıra günlük rutinler de insanı yorarken bir şeylere kafa patlatıp kağıda bir şeyler dökmek daha da zor. Suçu zamana atma kolaylığına girmeyeceğim, yaşanılan zamanın çağına göre bir meşgalesi olabiliyor. Şahsi uğraşlardan bahsetmek gerekirse farklı disiplinlerden işler çıkarmanın insanı böldüğü de bir gerçek. Öykü yazmanın arkasından hem televizyon için komedi yazmaya alışıp arkasından dram yazmanın en çok da diyalogların akışı bakımından yazarı zorladığı şüphesiz, mizahi rutinlerin bırakılması zor demek istiyorum. Sayfalar kolay dolmuyor...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder