"Community" dizisi, televizyon dünyasında alışılmışın dışında bir yapım olarak öne çıkıyor ve izleyicilere benzersiz bir deneyim sunuyor. Dan Harmon'ın yarattığı bu dizi, Greendale Community College'da bir araya gelen birbirinden farklı karakterlerin hikayesini anlatırken mizah, drama ve sosyal eleştiri öğelerini ustalıkla harmanlıyor.
.png)
Maxxxine: Mia Goth'un ilginç bir aurası var, onu her zamanki gibi kullanarak kendi bildiğini yapmış. Hollywood sokakları, katiller, cemiyetler, kurbanlar, çocukluğa bağlanan tanıdık sahneler.
Ah, Hacks... İzlemeyen varsa bir şeye geç kaldığınızı söylemek istemem ama evet, tam olarak böyle hissediyor olmalısınız. Bu dizi, stand-up komedi dünyasının karanlık ve sulu yerlerinde dolaşırken, adeta Vegas’ın parlak ama kumlu sokaklarında yalın ayak koşmaya çalışmak gibi. Kahkaha atarken bir yandan da neden bir komedyenin yaşamını seçmediğinizi size bir kere daha hatırlatıyor. Şükürler olsun ki bunu sizin için Jean Smart yapıyor ve altın madalya hak eden performansıyla ekranları şenlendiriyor.
İlk bakışta "Aa, stand-up komedisi üzerine dizi mi? Kim bilir kaçıncı sefer yapılıyordur bu!" diyebilirsiniz. Ancak, Hacks size tekme tokat giriyor. Hem duygusal hem de komik bir dayağı aynı anda yiyor gibisiniz. Jean Smart, yani Deborah Vance, Las Vegas'ta bir komedi ikonunu canlandırıyor. Kendisi, devasa sahnelerde stand-up yapmanın Sinatra’yla barda rakı içmek kadar prestijli olduğu zamanlardan gelmiş. Ancak şu an? Tam bir "Z kuşağı gelmeden önce her şey daha iyiydi" modunda. Fakat sanırım hepimiz Deborah gibi "Z kuşağını anlamaya çalışırken kafayı yemeye yaklaşmış" hissediyoruz, değil mi?
Hacks, esas olayı bir dinozor ve modern çağın ürünü olan bir kuşun (tamam, metaforik bir kuş) çarpışması gibi. Deborah, eski okul komedi anlayışının kraliçesi. Ava ise Twitter’da yaptığı aptal bir şakadan dolayı cancel’lanmış genç bir yazar. Ava Daniels karakterini canlandıran Hannah, stand-up dünyasından gelen taptaze bir yüz. Z kuşağının tipik temsilcilerinden biri olarak dizide parlıyor. Dünyaya bakışı, eski kuşakların bakış açısından epey farklı. Kendisi politik olarak son derece doğru bir birey, hatta bazen bu doğruluk onun başına dert açacak kadar katı.
Şimdi, Deborah ve Ava arasındaki dinamiği anlatmadan geçmek, stand-up şovu izleyip komedyenin mikrofonunu kapalı bırakmak gibi olur. Deborah, sahnede olduğu gibi hayatta da tam bir vahşi. Ava ise karşımıza "O eski büyük yeteneklerin devrini kapatma zamanı geldi!" diye kükreyen bir sesle çıkıyor. Ancak, bu iki kadının birbirine bağımlı olduğu noktayı görmek tam da diziyi övme sebebimiz. Aslında bu, stand-up komedisinin gerçeğini yüzümüze çarpıyor: Komedi trajedinin bir yansımasıdır, ve bu iki kadın kendi trajik yollarında birbirlerinden güç alıyorlar.
Tabii, dizinin içinden çıkan dersler de var. Mesela, “Bir komedyenin hayatı sanıldığı kadar parlak değilmiş” cümlesini özetleyen her sahne. Deborah’ın asistanı olmak mı? Tebrikler, adeta sahte güllerin kokusuyla sabah uyanan biri olacaksınız. Peki ya Ava? O tam bir "Eski kuşakların bir şey bilmediği" yanılsaması içinde sürüklenirken, bir yandan Deborah’ın devasa boyuttaki egosu tarafından yutulmamak için yüzme öğreniyor.
Bunları bir kenara bırakıp gerçek konuşalım: Hacks gerçekten inanılmaz zekice yazılmış bir dizi.
Kimler sever? : Bojack Horseman, Ted Lasso, Barry sevenler bu diziye bayılacak.
*Askerdeydim. Çok film ve dizi izleyemedim. Tüm vaktimi Hacks izlemeye ve senaryo yazmaya ayırıyorum.
Hacks: Mizahta aşılmaması gereken hiçbir çizgi olmadığını yine mizahi bir dille anlatarak izleyiciye komedinin ne kadar ciddi bir iş olduğunu çok iyi anlatan bir pilot bölümün ardından bağımlısı olduğum bir dizi.
Ghostbusters Frozen Empire: Önceki film çok iyiydi. Onun gerisinde kalmamak için verdiği bir çaba ya da buluş yok. Seriye kattığı drone aletleri ilgimi çekse de bunlar hikaye içine yedirilmemiş. Ayrıca film çok geç açılıyor. Nostalji hissi önceki gibi verilemedi. Seriye hayranım fakat izlerken keyif alamadım. Son 10 dakikada her şeyi tahmin edilebilir çözümlerle kapatmak seriye yakışmadı.
Seven Faces of Jane: Gillian Jacobs oynuyor diye izledim.
Let it Be: Restorasyondan geçmiş Beatles filmi. İçinde Beatles olan her şey güzeldir.
Challengers: Tehlikeli derecede dengesiz ama çekici bir niteliği var. Karmaşık yapısına rağmen, "Ben bir sanat filmiyim ve sizi insan kalbinin ve zihninin gizli girintilerine götüreceğim ve az önce gördüklerinizin karmaşıklıkları üzerine düşünmeniz için orada bırakacağım" diyen hiçbir şey yok.
Shogun: Şaşırttı ama bir düşüş var. Toparlayamaz muhtemelen.
Steve 2024: Steve Martin hakkında iki bölümlük bir belgesel. Çok keyif aldım. Benzer yanlar buldum. Sürekli kendini değiştirmesi ve işe yarama hissini kaybetmemesi şaşırtıcı.
Dune 2: Yine sevemedim.
Dune 1984: David Lynch yazıp yönetmiş. İyi yerleri günümüze taşınmış. Dönemi için havada kalan yerleri var. Sinema havası taşıması atmosferi yaratmasını kolaylaştırmış, yönetmenlikte aksayan yerler var.
Fallout: İlk bölüm güzeldi. Üçüncü bölümden sonra tesadüfler zincirine dönüştü.
Awakenings: 1990 filmi, Robin Williams ve Robert De Niro, sevdim. Böyle filmler artık yapılmıyor.
Immaculate: Sydney oynuyor diye izledim. Sevmedim.
Ripley: Beğendim.
One Day: Dizisi olmamış. Filmi duygulandırmıştı.
Baby Reinner: Misery'nin bir değişi gibi olmuş. Sevemedim.
